 |
| Zoek... Moroto! |
Al vanaf mijn aankomst keek ik hunkerend naar die groene reus die het
achtergronddecor vormt van het kleine Moroto. De berg, die zorgt voor het
microklimaat waarin ik woon. Die het mogelijk maakt om groenten te telen, door
zijn vruchtbare regens. De berg, waar nog enkele Tepeth, een bergstam, wonen.
Het merendeel van hen woont nu in Moroto, maar de liefde voor hun berg is er
nog steeds: zij wonen nét aan de voet ervan. Ook ik heb een voorliefde voor
bergen. En zeg nu zelf, een blogpost “aan de voet van Mount Moroto” kan toch
niet anders dan opgevolgd worden door een post “op de top van Mount Moroto”?
 |
| Natuurlijke zwemvijver |
Nog maar drie dagen was ik in Moroto, en het onvermijdelijke gebeurde: ik
wou de berg op! Hanns vertelde me over zwemvijvers en zou me de route wijzen.
Zwemvijvers? Was ik plots in Boeckenbergpark beland? Waren we hier niet in het dorre
Karamoja? Al snel ontdekte ik twee dingen: de steppes zijn droog, maar de berg
is nat. En, “de route” is relatief. Ergens is er een pad, onzichtbaar door het
metershoge gras dat in je gezicht kriebelt. Op de tast zoeken je voeten de
meest doorgaanbare plaats. Tot je de kam bereikt. Dan, is er zelfs van dit minimale
pad geen sprake meer. Je houdt gewoon zuid-oost aan en baant je een weg door
het struikgewas, al struikelend over stenen en lianen. En dan… het paradijs! De
rivier vormt een quasi perfect ronde vijver, inclusief klaterende waterval. Na
de hete zon op mijn bol, was dit de perfecte verfrissing. Zwemmen in Moroto,
wie had dat gedacht!
 |
| Always look on the bright sight of life: geen regenboog ronder regen! |
Uiteraard kwam hier een vervolg op. Andere valleien werden in de weekends
onderzocht, telkens met een iets ander verloop dan eerst gepland. De weg is
immers nergens echt duidelijk. En het voorbije weekend was het zover: mijn
eerste top. De top die ik telkens zie vanuit het dorp, die me lijkt te roepen.
De vegetatie verandert naarmate we stijgen, aloë veras bloeien weelderig en
ongekende bloemen en bomen tekenen het landschap (het gras en de distels
blijven uiteraard even onromantisch prikken). Bavianen verwelkomen ons met hun scherp
geblaf in hun territorium. Een paar stevige plensbuien bezorgen onze voeten een
gratis zwempartijtje in onze soppende schoenen. En dan… de top bereikt!
 |
| Spaans mos! |
Alles verliep volgens plan: niet één keer verdwaald, rond lunchtijd op de
top en al bijna terug opgedroogd. Mijn gedachten dwalen af naar de terugweg en
thuiskomen. Mijn geest laat mijn lichaam al toe om in rustpositie terug te
gaan. Niet dus. Mijn reisgezellen hebben een ander plan. Verder oostwaarts het
gebergte in, om dan via een andere bergrug terug af te dalen. Na een initiële
tegenstrubbeling van lichaam en mindset, volgde ik hen. Regen en mist hullen de
omgeving in mysterieuze sluiers. Plots dringt het tot me door: dit is cloudforest!
Spaans mos siert overvloedig de takken van de bomen en af en toe passeren we
stukken subtropisch regenwoud met woudreuzen. Uiteindelijk duurde hele tocht
meer dan twaalf uur door een loodzware afdaling. Maar deze verrassing maakte
het meer dan waard.
Exploring the summits of Mount
Moroto
 |
| Het "pad" |
The day of my arrival I was
already looking up to that green giant rising up behind tiny Moroto. This mountain,
who assures the nice micro climate of this town. Who makes it possible to grow
some vegetables, thanks to its fertile rains. The mountain, still the home of
some Tepeth, a mountain tribe. The majority of them now lives in Moroto, but
their love for their mountain remains: they live just at the foot of it. So have
I a strong love for mountains. And admit, after a blog entry titled “at the
foot of Mount Moroto”, there is no other option than one about the summits of Mount
Moroto?
I had only been for three days in
Moroto, and the inevitable happened: I wanted to climb the mountain! Hanns told
me about swimming pools and would show me the way. Swimming pools? Wasn’t this the
dry, arid Karamoja region? Quickly I discovered two things: the plains are dry,
but the mountain is wet. And, “the way” is relative. Somewhere, there is a
path, invisible due to the high grass that tickles your face. Your feet are
trying to find the easiest way. That’s the path. Until you reach the ridge.
Then, there is not even the slightest indication of a trail. You just follow
south-east and you pave the way through the bushes, stumbling over rocks and
vines. And then… paradise! The river has carved out an almost perfect round
pool, ever deepening it through its waterfall. After this climb under the hot
sun, this was the perfect refreshment. Swimming in Moroto, who would have ever
thought so!
 |
| De top: Nagritoy |
This was of course not the last
time. Other valleys were explored, changing our plans along the way, since the
trail is never really clear. Finally, last weekend, my first summit. The peak I
always see from town, the peak that seems to call me. Vegetation changes as we
climb. Aloe vera flowering and unknown trees and flowers marking the landscape
(of course, grass, thorns and thistles keep on itching and scratching you
unromantically). Baboons welcome us in their territory with sharp howling. A
couple of sudden downpours create a swimming party for our feet in our shoes. And
then, we reached the top!
 |
| Blue Gladioli |
Everything went according to
plan: we didn’t lose the trail not even once, we were around lunch time at the
summit and we were even almost dry again. My thoughts were wandering home and
my mind allowed my body to slow down into resting position. Wrong. My hiking
companions had another plan: further east into the mountains, to come back by
another ridge. After an initial struggle of body and mind-set, we set off. The
area was shrouded in rain and fog. Suddenly I realised: this is cloud forest!
Spanish moss decorates the trees in abundance and we even pass pieces of
subtropical rainforest with giant trees. In the end, our hike took more than
twelve hours, due to a very though descent. But the surprise of the cloud forest
made it more than worth it.
 |
| Aloë vera in bloei |
