And a happy new year !

Op safari op zoek naar olifanten voor mijn nichtje, luieren aan een prachtig meer, lekker eten, uren klimmen naar het drielandenpunt Congo, Rwanda en Oeganda… en dat allemaal in goed gezelschap. 2014 werd goed geëindigd en 2015 goed gestart!

Eerst werd het werkjaar stemmig afgesloten met een barbecue. De geit kwam recht uit de prairie, vol van een dag grazen. Verser en biologischer vlees kan je denk ik niet vinden. En wat voedselverspilling betreft: alles word gebruikt. Alle ingewanden belanden op de barbecue (maag, darmen, lever,…) en het bloed wordt apart gekookt met wat ajuintjes en zout. Het lijkt een beetje op beuling, maar met de textuur van gehakt. Interessant, en best lekker. Verder zorgde mijn radiootje voor de muziek en de collega’s en gasten voor de sfeer. Een aantal pintjes en kampvuurgesprekken later, gingen we in de vroege uurtjes allemaal naar huis. Daar stond nog één taak te wachten: inpakken. Om half 6 moest ik immers aan de compound van de VN in Moroto staan, om een lift naar Mbale te krijgen. Cruciaal, want uit Moroto geraken is altijd het moeilijkste deel van de reis.

Iets meer dan twee weken vakantie kwamen eraan, en die worden goed gevuld. In het nationaal park Murchisson falls zie ik de Nijl vlakbij de bron: een bulderende rivier die zich in de diepte stort met een vernietigende kracht. Beestjes kijken hoort daar uiteraard ook bij. Op safari zien we giraffen en antilopen en een vers kadaver. Jammer genoeg zonder de leeuw. Eén van de antilopen is gekend om zijn kort geheugen: wanneer het hartebeest wegvlucht van een leeuw, stopt het na een poosje om na te denken waarom het nu weer aan het lopen is. Ideale prooi, de leeuwen daar hebben ongetwijfeld zelden honger.

 

Baboons vind je overal langs de weg

Waterbucks aan de rand van de Nijl

Ugandan kobs aan het stoeien

Het hartebeest, met een zeer kort geheugen

Er blijft nog maar één dag over en nog steeds geen leeuw of olifant gezien. En dat heb ik nochtans beloofd aan mijn nichtje…  De boottocht op de Nijl is mijn laatste kans. We zien nijlpaarden. Véél nijlpaarden. Die kolossen zijn blijkbaar sneller dan dat ze lijken. Tot 30 km per uur kunnen ze halen! En dat met hun gewicht tot 3 ton, maakt dat je toch even slikt als er ’s nachts zo-een naast je tent staat te grazen. 

Nijlpaarden in de Nijl. What's in a name?

Maar daar, daar staan ze dan: aan de oever van de Nijl zijn tientallen olifanten aan het drinken. Wat een prachtige kolossen!

Murchison Falls

Drinking Nile Special on the Nile, with our lovely traveling team!

De realiteit van de hedendaagse reiziger: smart phones, cameras,...
we kunnen niet meer zonder elektriciteit!

Deze krokodil leek bijna opgezet. Doodstil lag ze daar, met haar gapende bek. 

Tent op safari

Buffels waren uiteraard ook van de partij

Een gier, maar jammer genoeg geen roofdier met haar prooi

Mijn favoriet, de giraf!

De kerstperiode draait voornamelijk om lekker eten en de omgeving rond Fort Portal verkennen. Op bezoek bij een andere junior in Fort Portal vormen we een groep van een vijftal personen om Kerst te vieren. Samen koken, brunchen, een moeras met veel apen en prachtige kratermeren bezoeken. We trekken er te voet, met de boda, de taxi en de fiets op uit. Dat laatste is een huzarenstukje. De eerste fiets gaat al stuk na 500m. Bovendien hebben de dames van het gezelschap allemaal last van het zeer harde mannenzadel. Boda’s en auto’s snijden ons de pas af, en blazen het stof in onze ogen en longen. Maar deze ongemakken vergeten we snel, door de vrolijk springende en wuivende kinderen “how are you, how are you, how are you”, de vriendelijkheid van de dorpelingen die ons steeds de weg wijzen en het prachtige landschap - met aapjes. 

Fietsen in de buurt van Fort Portal

White Colobus

Red Colobus

Onze groep wordt nog uitgebreid en we kruipen met zijn achten en een chauffeur in een busje. Net zoals bij het fietsen, zijn we ook nu weer creatief met ongemakken. Soms persen we ons met vier op de smalle bank, soms legt iemand zich op de grond (ideaal voetenbankje voor de rest),… tot we de perfecte oplossing vinden: het dak! Prachtige vergezichten en lekker uitwaaien, met een pintje in de hand. Dat dit de meest oncomfortabele plek is voor ons achterwerk, nemen we er plots met plezier bij. En naar gaat ging de rit? Lake Bunyoni. Eén van de meest rustgevende plekken van Oeganda. Een kratermeer, wat volgens de lokale bevolking het derde diepste meer ter wereld is, bezaait met heuvelachtige eilandjes. Eén van de weinige meren ook dat gekend staat als Bilharzia-vrij. Zorgeloos parasietvrij zwemmen is dan ook de leuze waarmee we het oude jaar eindigen en het nieuwe jaar inzetten.

Matoke, véél matoke

Aapjes langs de weg

Lake Bunyoni

Avondmaal: kleine kreeftjes in lake Bunyoni

Dorpje onderweg

Lake Bunyoni

Ideaal: pintjes op het dak van de bus, met prachtig uitzicht

 Na al dat relaxen en enkele kilootjes zwaarder, wordt het tijd om nog eens wat actie te ondernemen. De top van Mount Sabyinyo is ons doel. Een voet in Rwanda, één in Congo en dan nog een hand in Oeganda zou de beloning zijn. Dit is één van de steilste bergbeklimmingen die ik ooit gedaan heb. Een groot deel van het pad bestaat uit ladders. Uitdagend, want de ijle lucht op die hoogte zorgt ervoor dat we soms moeilijk kunnen ademhalen. Klimmen maar! De omgeving is prachtig. We passeren moerassen, dicht bamboebos en magische bomen vol Spaans mos. De vergezichten over het Congolese oerwoud zijn de kers op de taart van een deugddoende vakantie. 

Mount Sabyinyo

En dan… Terug naar huis. Terug naar Moroto. En ik ben blij om weer in Karamoja te zijn!